مایک وظیفه شناس

 مایک یکی از مسولین آزمایشگاههای اینجاست. مرد میانسال قد بلند با لهجه انگلیسی غلیظ. دندانهای نامرتبی دارد. صورتش خندان نیست ولی صورتش به آدم انرژی مثبت میدهد. شلوار جین نسبتا کوتاهی می پوشد و بالاترین جایی که می تواند روی کمرش می بندد. اظ وظیفه شناس ترین آدمهایی است که به عمرم دیده ام. وقتی آزمایشگاه ساعت 9 شروع می شود، خودش نیم ساعت جلوتر آنجاست و همه چیز را مرتب کرده است و می داند وظیفه هر کسی چیست و با نظمش همه چیزی را سمان می دهد.

دیروز برای اجرای یکی از آزمایشهایمان به مشکلی بر خوردم و مجبور شدم برای راه افتادن کار دانشجویان فرکانس متری را از جای دیگر باز کنم و آداپتور 9 ولتش را از جایی به امانت بگیرم تا مشکل موقتا حل شود. بعد از رفتن دانشجویان آداپتور را سر جایش گذاشتم و رفتم تا از انبار دانشگاه یک عدد بگیرم تا در ادامه آزمایشگهای روزهای آتی مشکلی نداشته باشیم. در زدم. مایک در را باز کرد. با خوشرویی به من سلام کرد.

کمی فوتبالی

امروز بازی لیورپول و چلسی را داشتم می دیدم و همزمان بازی بارسلونا و ریسینگ سانتاندر را هم دنبال می کردم. لیورپول و چلسی هر دو به برد احتیاج زیادی داشتند اما چون لیورپول در خانه خودش بازی می کرد و چلسی هم از دقیقه 60 بهترین بازیکنش اخراج شده بود فشار زیادی روی دروازه چلسی می آورد. همه ارکان تیم، بازیکنان و از همه مهمتر تماشاچیان اینقدر صبر و حوصله به خرج دادند تا در 2-3 دقیقه آخر لیورپول دو گل زد و بازی را برنده شد. این را با بازی پرسپولیس و پیام مقایسه کنیم که از اول نیمه دوم شعار معروف «حیا کن رها کن» در ورزشگاه طنین انداز می شد. آنجا تماشاچیان تا دقیقه آخر یکدل و یکصدا ژشتیبان تیمشان بودند و اینجا مایه عذاب بازیکنان و مربیان. ای کاش تلویزیون ما به جای سانسور تماشاچیان، این تماشاچیان انگلیسی را نشان بدهد که روزگاری نه چندان دور اوباش ترین تماشاچیان دنیا بودند و حالا به نظر من از منضبط ترین و با تعصب ترین تماشاچیان دنیا.

چگونه pecker نباشیم؟

در انگلیسی اصطلاحا به کسانی که با دو یا سه انگشت تایپ می کنند نه با تمامی انگشتان pecker گفته میشه. همیشه دوست داشته ام که یاد بگیرم با تمامی انگشتانم بدون نگاه کردن به کیبورد تایپ کنم. می دانم که نرم افزارهای زیادی برای این کار وجود دارد و روشهای مختلف اما به تازگی افزونه ای بر روی فایرفاکس پیدا کرده ام که به کمک آن روزانه چند دقیقه ای را برای یاد گرفتن تایپ کردن با تمامی انگشتان تمرین می کنم. این افزونه با نام Addictive Typing Lessons را می توانید از اینجا دانلود کنید و روزانه چند دقیقه با آن تمرین کنید. نمی دانم واقعا عملی است که روزی من با تمامی انگشتانم تایپ کنم یا نه، اما الان به شدت مصمم هستم.

جنجال سر بازی پسران و دختران استقلال

در خبرها آمد که تیمهای فوتبال پسران و دختران استقلال در یک مسابقه تمرینی با هم روبرو شده اند و حتی شنیده شد که تیم پسران با نتیجه 7 بر صفر پیروز شده است. مسئولان ورزش و استقلال موضع تندی علیه این اتفاق گرفتند و خواستار برخورد جدی با قضیه شدند، در حالیکه مسئول آکادمی فوتبال استقلال برگزاری چنین دیداری را کلا نفی کرد و مشکل را در تداخل زمان تمرین دو تیم دانست.

من صحت و سقم برگزاری این دیدار را نمی دانم، اما نکاتی هست که باید بدان اشاره شود. همواره سوالم این بود که چرا مسابقات جهانی ورزشی چه انفرادی و چه دسته جمعی به صورت مختلط برگزار نمی شود. اگر از ورزشهای رزمی و قدرتی مثل تکواندو و کشتی و ... بگذریم، چرا مثلا مسابقات پینگ پنگ یا تنیس مختلط نداریم؟ چرا در تیمهای باشگاهی فوتبال جهان از بهترین بازیکنان زن فوتبال جهان استفاده نمی شود و اینکه چرا علیرغم بازیهای بسیار سطح بالای زنان در مسابقات والیبال از تیمهای مختلط در این مسابقات استفاده نمی شود؟

به غیر از فوتبال که مطمئن هستم منع قانونی برای آن وجود دارد، در سایر ورزشها مطمئن نیستم چنین منعی وجود داشته باشد. فیفا اساسا با برگزاری مسابقات فوتبال به صورت مختلط تحت هر شرایطی مخالف است. نمونه آن تیم آتلتیکو سلایا مکزیک در سال 2004 بود که قصد داشت یک بازیکن فوتبال زن را به خدمت بگیرد که در آن موقع فیفا قاطعانه اعلام کرد که نباید در فوتبال مردان از زنان استفاده کرد و برعکس.

پاسخ پرسشهایی که مطرح کردم را هم خودم دقیقا نمی دانم اما احتمال می دهم که خصوصا در غرب که مانند کشور ما منع شرعی برای بازی های پسران و دختران وجود ندارد، این قضایا امتحان شده است و تصمیم به جدا سازی ورزش دختران و پسران به طور کلی گرفته اند.

کلام آخر اینکه  که مسئولان فوتبال باشگاهی ما که متوجه حساسیت های مذهبی مسئولان هستند که حتی اجازه حضور بانوان در استادیوم های ورزشی را نمی دهند، باید با پرهیز از برگزاری چنین بازیهای بی فایده ای، از منع فعالیتهای ورزشی بانوان خصوصا در فوتبال جلوگیری کنند.

این روزها

سردترین روزهای زمستان اینجا را پشت سر می گذاریم. هوا بعضی روزها خیلی سرد می شود اما چاره ای نیست جز صبر و تحمل تا بهار از راه برسد.  چند وقتی است مرتب و منظم نمی نویسم. تذکر دایی مسعود را پاسخ می دهم که چرا اینطوری شده است. این وبلاگ را خیلی دوست دارم چرا که از چیزهایی که دوست دارم گاه به گاه می نویسم و دوستان هم لطف می کنند و سر می زنند. احساس می کنم اگر کسی دلش برایم تنگ شد می تواند گشتی اینجا بزند و از حال و هوای من با خبر شود. اما در سه ماه گذشته شلوغ ترین روزهای تحصیلی ام را گذراندم. تقریبا 10 روز پیش امتحان جامع دوره دکترا را دادم. درگیر نوشتن چند گزارش و مقاله هم بودیم که شکر خدا تقریبا همه تمام شد. اندازه گیری های مختلف هم داشتیم که بیشتر آن تمام شد. حالا سر ما کمی خاوت تر شد تا با ذهنی بازتر کارهای دکترا را پیش ببریم. از همه مهمتر منتظر قدمهای بانو باشم که پا بر روی چشمانم بگذارد و تا چند وقت دیگر به من بپیوندد. باید سعی کنم بهتر و منظم تر بنویسم اما گاهی که ذهنم مشغول هزار و یک چیز است بسیار مشکل است که اینجا را هم آپدیت کنم اما بیشترین تلاشم می کنم تا اینجا مرتب تر و خواندنی تر بنویسم.

هشتصدمین سال تاسیس دانشگاه کمبریج انگلستان

منبع عکس : بی بی سی

دانستن اینکه دانشمندان بزرگی چون ایزاک نیوتون، چارلز داروین و استفان هاوکینگ همه از فارغ التحصیلان و اساتید دانشگاه کمبریج انگلستان بوده اند، ذهن ما را به عظمت و بزرگی دانشگاه کمبریج واقف می سازد. امروز در مقاله ای در سایت بی بی سی خوندم که جشن هشتصدمین سال تاسیس این دانشگاه در محل این دانشگاه برگزار می شود. تصور اینکه از هشتصد سال پیش سیستم آکادمیکی راه افتاده باشد و دانشجو تربیت می کرده است برایم عجیب و شگفت آور است. بنابر شواهد تاریخی این دانشگاه دومین دانشگاه انگلیسی زبان دنیاست و با 83 برنده نوبل از این دانشگاه رکورد دار تعداد برندگان جایزه نوبل در میان تمام دانشگاههای دنیاست. این دانشگاه از لحاظ رتبه بندی علمی هم معمولا جزء پنج دانشگاه برتر دنیا بوده است. در حال حاضر 18000 دانشجو در آن مشغول به تحصیلند و گردش مالی آن سالانه بیش از یک بیلیون پوند است! مسئولان و دانشجویان این دانشگاه با افتخار هشتصدمین سال تاسیس این آکادمی بزرگ علمی دنیا را جشن می گیرند و امیدوارند که پا جای پای بزرگانی که اکنون جزیی از تاریخ پر افتخار این دانشگاه هستند بگذارند.

تصور کن

جنگ این روزهای غزه بدجوری آدم رو به فکر فرو می بره. مشتی شهروند بی گناه که اسیر خط کشی های سیاسی امروز شده اند مورد حمله و کشتار قرار می گیرند. یعنی دنیای بدون خط کشی ها و جنگ روزی از تصور به واقعیت در می آید؟

تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته...

فرزند کمتر همسر بیشتر!

این آقای کامیوندار نهایت خلاقیت را در نوشتن شعار پشت ماشین به خرج داده و علاوه بر حفظ مواضع مردسالارانه به کنترل جمعیت هم اشاره ای دارد!