چند کلامی در باره تیم ملی

هنوز برنامه نود را ندیده ام . اما شنیدم که از 3 میلیون نفری که در این نظر سنجی شرکت کرده اند 59 درصد معتقد بودند که علی دایی مقصر ناکامی تیم ملی است. در اینکه علی دایی یکی از ارکان اصلی شکست ما بود شکی نداریم اما علی دایی در فضایی به سرمربیگری می رسد که فدراسیونی بی کفایت متولی تیم ملی فوتبال است. بر همگان آشکار شده است که رئیس فدراسیون فوتبال اختیار چندانی از خودش ندارد. آقای کافشیان که سابقه ای در فوتبال و مدیریت فوتبالی ندارد آنچنان دچار تناقض گویی های آشکار می شود که به هیچ عنوان نمی توان روی حرفهایش حساب کرد. فدراسیونی که به مدد روابط برترین فدراسیون سال آسیا می شود، در حالیکه روشن تر از روز است که این فدراسیون در برنامه ریزی و راهبرد اهدافش با موانع سختی روبروست. اینکه اخراج دایی مشکل ما را حل کرد قطعا پاسخ منفی است و بعد از پیروزی عربستان بر امارات همه نیک می دانیم که سرنوشت صعود ما به اما و اگرهای زیادی وابسته شده است. مربی آینده تیم ملی هر کسی که باشد، چه داخلی باشد و چه خارجی، چه هجومی فکر کند و چه دفاعی، آسان نمی تواند تیم ما را به جام جهانی ببرد و احتمال زیاد تیم ما حذف خواهد شد. حذف از مقدماتی جام جهانی اگر چه دردناک است، اما به هیچ عنوان آخر خط نیست. هلند در 2002 و انگلیس در 2006 با آن همه عظمت و قدمت به دور نهایی راه پیدا نکردند. پس بیاییم واقع گرایانه به فوتبالمان نگاه کنیم. سالهای سال است دفاع چپ مطمئنی نداریم. برانکو دست به دامان ستار زارعی می شد که در تیمش مهاجم بازی می کرد و علی دایی حسن اشجاری را به تیم آورد که نشان داد بازی اش چندان چنگی به دل نمی زند. هر چقدر می گردیم اثری از یک دفاع چپ مطمئن در تیم های باشگاهی مان نمی بینیم. وقت آن نشده که بر روی جوانانمان برای این پست سرمایه گذاری کنیم و کسی مثل «مجتبی محرمی» تربیت کنیم که زمانی بهترین دفاع چپ آسیا بود؟ ما بعد از دوره درخشان دایی بین سالهای 1996 تا 2000 و وحید هاشمیان بین سالهای 2004- 2006 مهاجم خوب و تمام کننده ای در تیم ملی نداشته ایم. وقت آن نرسیده با سرمایه گذاری و میدان دادن به آقای گل کنونی لیگمان «آرش برهانی» و در آینده پس از رفع کامل مصدومیت به «محسن خلیلی» دو مهاجم شاخص به آسیا معرفی کنیم؟ در این باب صحبت بسیار است. امیدواریم مربی آینده تیم ملی بتواند از تجربه مربیان و کارشناسان به خوبی استفاده کند تا در آینده شاهد بازی های درخشان از تیممان باشیم.

عیدی

امروز برای اولین بار توی عمرم به یک بچه که اومده بود خونه مون عیدی دادم. به یاد بچگی های خودمون. یک اسکناس نسبتا تمیز به عنوان عیدی. خیلی احساس خوبی بود. فکر کنم بیشتر از اون بچه خودم کیف کردم.

تیم ملی و باخت به عربستان

این باخت خیلی بد بود! خیلی! تنها خوبی اش این بود که از باختن علی دایی خیلی دلم خنک شد. خیلی! این بار کاسه شانس علی آقای دایی خالی شد و این افتضاح بزرگ را در ورزشگاه آزادی به بار آورد.

آتش نهفته

زین آتش نهفته که در سینه من است
خورشید شعله ایست که در آسمان گرفت

عکس ما کنار سفره هفت سین

دوست قدیمی

چقدر کیف داد آغاز سال نو با دیدن دوستی بسیار قدیمی. دیدار دوست و همکلاسی دوران راهنمایی و دبیرستان که خیلی زود به خاطر نبوغش قله های علم و دانش را بالا رفت و حالا با عزمی ستودنی به ایران بازگشته تا برای تحقق تاثیر گزاری اش در میهنش اهدافش را دنبال کند. وجود چنین انسانهای عالم و راسخی بسیار ستودنی و مایه دلگرمی است.

سال نو مبارک

ای آنکه به تدبیر تو گردد ایام

ای دیده و دل از تو دگرگون مادام

وی آنکه به دست توست احوال جهان

حکمی فرما که گردد ایام به کام

حال و هوای بهار

حال و هوای بهاره. حالا به استقبالش داریم می رویم. حتی در اینجا هم مدتی است که برفها آب شده و برف جدیدی نیامده. عید را اینجا هم جشن می گیریم حتی اگر تمام مزه عید این باشه که عید را کنار سفره هفت سین مادر بزرگ جشن بگیری. یاد اون سالها به خیر و خیلی منتظرم تا با تمام شدن کارهایم در اینجا بازهم فرصت جشن گرفتن عید نوروز در کنار خانواده که موهبتی عظیم است را به دست آورم. یاد باباجون به خیر هر سال موقع عید خنده کوتاهی می کرد و می خوند.«عید آمد و ما لختیم، هر سال پلو می پختیم!»